Nagranie Telewizji Polskiej z 2008 roku, opublikowane na stronie Ninateka.pl.  

Alina Janowska wspomina swój debiut na ekranie, czyli rolę ulicznej śpiewaczki w filmie Zakazane piosenki z 1946 roku. „Tak ciężkiego zadania aktorskiego, jak wtedy w tym pierwszym filmie, to już potem nigdy nie dostałam” – podkreśla. Przywołując swoje pierwsze zawodowe doświadczenia kreśli jednocześnie obraz powojennych środowisk twórczych. Ważnym ośrodkiem kulturalnym tego czasu była Łódź, do której przeniosły się różnego rodzaju instytucje ze zrujnowanej Warszawy. Swoją opowieść kończy słowami:

Dobrze jest być aktorem, dobrze jest w ogóle robić to, co się lubi. Bo jeżeli się jeszcze ma do tego zdolności, to są rezultaty. 

Alina Maria Janowska-Zabłocka (ur. 16 kwietnia 1923) –  aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna. Uczestniczka Powstania Warszawskiego (łączniczka dowództwa batalionu „Kiliński”, pod pseudonimem „Alina”). W trakcie wojny ukończyła Szkołę Tańca Artystycznego Janiny Mieczyńskiej, a w 1948 roku zdała aktorski egzamin eksternistyczny. Początkowo związana z łódzkim Teatrem Syrena i kabaretem Gong. W 1946 roku debiutowała na ekranie jako śpiewaczka uliczna w filmie Zakazane piosenki. Szerokiej publiczności znana, miedzy innymi z filmów Podróż za jeden uśmiech(1972, reż. Stanisław Jędryka), Rozmowy kontrolowane (1991, reż. Sylwester Chęciński) czy seriali Wojna domowa i Złotopolscy. Była prezesem Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom „Gniazdo” (od 2007 roku jest członkiem honorowym i Prezesem Honorowym Stowarzyszenia), otrzymała wiele nagród i odznaczeń, w tym Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2001), Krzyż Partyzancki, Krzyż Armii Krajowej, Warszawski Krzyż Powstańczy, Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2005) oraz tytuł 706. Kawalera Orderu Uśmiechu (2003).