Bohaterem tego odcinka Notacji jest Jan Karski – prawnik i dyplomata, wykładowca akademicki i legendarny emisariusz Polskiego Państwa Podziemnego, świadek Holocaustu. W programie Karski wspomina lata swojej młodości. Urodził się w 1914 roku w Łodzi, gdzie mieszkał na położonej w centrum ul. Kilińskiego. Karski wspomina Łódź jako miasto brudne i brzydkie, którego ulicami płynęły ścieki. Jako młoda osoba przejawiał inklinacje do nauk humanistycznych – lubił m.in. łacinę i historię. Większość mieszkańców jego ubogiej dzielnicy stanowili Żydzi, podobnie było w gimnazjum do którego uczęszczał.  Po jego ukończeniu, w 1931 roku, pojechał do Lwowa gdzie podjął studia prawnicze i zapisał się do studium dyplomatycznego. Mówiąc o Lwowie Karski wspomina antysemicką atmosferę. Był świadkiem wielu niegodnych zachowań wobec Żydów. Jego przyjaciel Jerzy Lerski miał zwyczaj stawać w ich obronie – Karski samokrytycznie przyznaje, że on sam odczuwał strach i trzymał się na uboczu.

Jan Karski,
właściwie Jan Romuald Kozielewski (1914-2000) był prawnikiem i dyplomatą, wykładowcą akademickim i emisariuszem Polskiego Państwa Podziemnego – świadkiem Holocaustu. W 1935 roku ukończył wydział prawa i dyplomację na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1939 roku podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Po ucieczce z niemieckiej niewoli w listopadzie 1939 roku dotarł do Warszawy gdzie podjął działalność konspiracyjną. Od stycznia 1940 roku uczestniczył, z ramienia Państwa Podziemnego, w misjach kurierskich do rządu polskiego, który przebywał na uchodźctwie we Francji. W ramach działalności konspiracyjnej dwukrotnie przedostał się na teren getta warszawskiego, a także do obozu przejściowego w Izbicy. Raporty z tych akcji przekazywał przedstawicielom rządu polskiego, a także, w wersji angielskiej, przedstawicielom władz alianckich. Karski wielokrotnie spotykał się z przedstawicielami koalicji antyniemieckiej, m.in. prezydentem USA Franklinem Delano Rooseveltem, apelując o podjęcie skutecznych działań celem przerwania planowej eksterminacji Żydów. Po wojnie związał się z Uniwersytetem w Georgetown w Waszyngtonie, gdzie przez 40 lat wykładał stosunki międzynarodowe i teorię komunizmu. Otrzymał najwyższe odznaczenia Polski i USA: Order Orła Białego i Medal Wolności. Za swoją działalność został uhonorowany przez Yad Vashem tytułem Sprawiedliwego Wśród Narodów Świata i otrzymał honorowe obywatelstwo Izraela.