INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Kazimierz Korniłowicz     

Kazimierz Korniłowicz  

 
 
1892-05-19 - 1939-09-09
Biogram został opublikowany w latach 1968-1969 w XIV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Korniłowicz Kazimierz (1892–1939), działacz społeczny i oświatowy, dyrektor Instytutu Spraw Społecznych. Ur. 19 V w Warszawie, był synem Edwarda, lekarza warszawskiego, i Wiktorii z Pollów, bratem Rafała, Tadeusza i Władysława. Uczył się w III Gimnazjum rządowym w Warszawie, po wybuchu strajku szkolnego 1905 na tajnych kompletach organizowanych przez Koło Wychowawców, a następnie w prywatnej szkole polskiej w Warszawie. Maturę zdał w Korpusie Kadetów w Moskwie. W l. 1910–4 studiował przyrodę na Wydziale Filozoficznym UJ, pełniąc w l. 1912–4 funkcję demonstratora w uniwersyteckim zakładzie fizyki. W okresie studiów był sekretarzem Kółka Przyrodniczego Uczniów UJ, a także prowadził z ramienia Koła Akademickiego Tow. Uniwersytetu Ludowego im. A. Mickiewicza akcję oświatową na terenie robotniczego przedmieścia Krakowa–Dębniki. W l. 1914–6 brał udział w kampanii wojennej jako sanitariusz 5 p. I Brygady Legionów. W maju 1916 r. ze względu na zły stan zdrowia został skierowany do Piotrkowa, gdzie w zorganizowanym przez Naczelny Komitet Narodowy Centralnym Biurze Szkolnym zajmował się zaopatrywaniem bibliotek i szkół w pomoce naukowe. W grudniu t. r. przeniósł się do Warszawy, gdzie został członkiem komisji pedagogicznej Sekcji Kursów dla Dorosłych, a w r. 1918 został członkiem zarządu tejże sekcji i pełnił tę funkcję do r. 193l. Był też redaktorem wydanego w r. 1918 „Rocznika Kursów dla Dorosłych”. W l. 1917–23 był równocześnie kierownikiem ogniska kursów dla dorosłych prowadzonego w warszawskim środowisku robotniczym. W r. 1920 prowadził akcję oświatową w wojsku. W r. 1919 wraz z A. Konewką i M. Godeckim założył Centralne Biuro Kursów dla Dorosłych, będąc do r. 1923 jego dyrektorem i kierownikiem działu wydawnictw, a także, do r. 1926 i w l. 1929–32, członkiem zarządu. Z ramienia Centralnego Biura prowadził akcję wydawniczą, organizował kursy oświatowe, wygłaszając na nich referaty, stworzył sieć placówek oświatowych w pow. będzińskim oraz w miastach Dąbrowie Górniczej i Sosnowcu, a także opracował w r. 1923 projekt ustawy o oświacie pozaszkolnej. W r. 1924 wyjechał z ramienia Centralnego Biura do Belgii i Anglii dla zapoznania się z zagadnieniami wychowania społecznego młodzieży i dorosłych oraz organizacji oświaty pozaszkolnej. Brał także czynny udział w konferencjach i zjazdach oświatowych w Krakowie (1921), Lwowie (1921), Cieszynie (1922), Warszawie (1925, 1926), Szycach koło Krakowa (1928), Zalesię koło Warszawy (1928), Kazimierzu nad Wisłą (1929) i Krzemieńcu (1930).

K. był członkiem Komitetu Wykonawczego powstałego w r. 1922 Skarbu Pracy Oświatowo-Kulturalnej, instytucji subwencjonującej prace w dziedzinie oświaty i kultury. Współpracował z Wydziałem Wychowawczym Związku Spółdzielni Spożywców w. latach 1922–3, razem z Janem Wolskim, organizował Spółdzielcze Koła Oświatowe, a w r. 1925 zainicjował powstanie Spółdzielczych Kursów Wakacyjnych. W r. 1924 współdziałał przy tworzeniu Studium Pracy Społeczno-Oświatowej, zorganizowanym przy Wolnej Wszechnicy Polskiej w r. szk. 1925/6. Od r. 1925 był członkiem Rady Naukowej Studium, jak również podjął wykłady i seminaria, które prowadził do r. 1939. Równolegle wykładał na Wydziale Nauk Polityczno-Społecznych Wolnej Wszechnicy Polskiej. W r. 1925 zainicjował założenie Koła Pomocy Kulturalnej dla Młodzieży Pracującej i jako przewodniczący tej organizacji i urządzał corocznie kolonie urlopowe dla młodzieży oraz doprowadził do założenia własnego domu kolonijnego w Pieninach. W r. 1926 zorganizował przy Instytucie Gospodarstwa Społecznego Sekcję Spożytkowania Wczasów i do r. 1933 był jej sekretarzem. W r. 1927 delegowany został do Wiednia dla przeprowadzenia badań w zakresie opieki kulturalnej nad młodzieżą pracującą. Na zlecenie Min. Opieki Społecznej K., wraz z innymi członkami sekcji, opracował projekty ustaw o ogródkach działkowych i o Społeczno-Kulturalnym funduszu górniczym, a także projekt organizacji wczasów młodzieży pracującej.

W r. 1927 wziął K. udział w Międzynarodowym Zjeździe Pracowników Społeczno-Oświatowych Przemysłu w Edynburgu. W związku z tym wyjazdem ogłosił pracę Akcja społeczno-kulturalna w górnictwie angielskim (W. 1929). Z inicjatywy K-a powstał Związek Przysposobienia Społecznego. Jego program przedstawił K. w artykule Przysposobienie społeczne młodzieży („Polska Oświata Pozaszkolna” 1928 nr 1). Był również współorganizatorem Federacji Oświatowej Organizacji Społecznych i z ramienia tej instytucji został w r. 1927 wybrany przewodniczącym Polskiego Komitetu Wszechświatowej Konferencji w Cambridge. Przewodniczył kilku krajowym konferencjom przygotowującym materiał do wystąpienia w Cambridge i wziął udział w r. 1929 w tej konferencji. Po przeorganizowaniu się Komitetu i powstaniu Grupy na Polskę Światowego Związku Kształcenia Dorosłych K. został przewodniczącym jej Komitetu Wykonawczego. W r. 1928 wchodził w skład Komisji Likwidacyjnej Tow. Biblioteki Publicznej przekazującej majątek biblioteki na rzecz władz miejskich. Po śmierci Zygmunta Janiszewskiego w r. .1930 K. był współzałożycielem i czynnym członkiem Tow. Stypendialnego im. Janiszewskiego, wspierając je materialnie. Interesował się zagadnieniami teoretycznymi w zakresie socjologii i psychologii pracy społecznej. W r. 1931 wygłosił na I Zjeździe Socjologów Polskich w Poznaniu referat pt. Ośrodki wartościowania i ich wpływ na działalność. K. był inicjatorem i współorganizatorem założonego w r. 1931 Instytutu Spraw Społecznych, był dyrektorem i przewodniczącym jego Rady Naukowej do r. 1939. Ok. r. 1932 współdziałał przy założeniu Związku Pracy Świetlicowej, a w r. 1937 był współorganizatorem Centralnego Biura Wczasów Zrzeszenia Organizacji Oświatowo-Kulturalnych. W połowie 1934 r. K. zainicjował utworzenie Komisji Koordynacji Badań Społeczno-Gospodarczych, prowadzonych wspólnie przez Główny Urząd Statystyczny, Polski Instytut Badania Zagadnień Ludnościowych, Wydział Statystyczny Min. Wyznań Rel. i Oświecenia Publ., Wydział Statystyczny Magistratu m. Warszawy, Instytut Gospodarstwa Społecznego, Instytut Spraw Społecznych i Fundusz Pracy. W ramach planu opracowanego przez komisję przeprowadzone zostały w l. 1934–9 rozległe badania dotyczące rynku pracy, których celem było uzyskanie danych niezbędnych dla planowej gospodarki siłami ludzkimi w Polsce. Realizację planu tych badań umożliwiły dotacje Funduszu Pracy, przyznane zgodnie z projektem K-a wymienionym instytucjom na opłacanie bezrobotnych pracowników umysłowych zatrudnionych przy prowadzonych przez nie pracach badawczych. Po wybuchu drugiej wojny światowej wyjechał do Lublina, gdzie zginął od bomby lotniczej 9 IX 1939 r. Pochowany został na cmentarzu wojskowym w Lublinie. Ożeniony był z Haliną Pawłowską, miał syna Jana.

K. prowadził ożywioną działalność publicystyczną, w której poruszał zagadnienia związane z kształceniem i wychowaniem dorosłych i młodzieży pracującej, z pracą świetlicową oraz walką z analfabetyzmem. Zajmował się sprawami powiązań pracy oświatowej z ruchem spółdzielczym, akcją społeczno-kulturalną w środowisku górniczym, pomocą kulturalną dla bezrobotnych. Był jednym z pionierów i gorącym rzecznikiem akcji rozwijania wczasów dla młodzieży i dorosłych. Z obserwacji dokonywanych w czasie licznych wyjazdów zagranicznych czerpał wzory pracy oświatowej, przetwarzając je i dostosowując do warunków polskich. Do ważniejszych opublikowanych prac K-a należą: Znaczenie i zarys organizacji kształcenia dorosłych i młodzieży pracującej (W. 1922), Ogniska oświatowo-kulturalne ludności miejskiej (w: „W sprawie ognisk oświatowo-kulturalnych”, W. 1922), Wczasy młodzieży pracującej (W. 1927), Praca świetlicowa (w: „Dom ludowy”, Cz. 2., W. 1928), Drogi oświaty dorosłych (w: „Przewodnik oświaty dorosłych”, W. 1929), Pomoc w tworzeniu jako zadanie pracy kulturalnej (w: „Zagadnienia oświaty dorosłych”, W. 1930), Organizacja wczasów – akcja świetlicowa (w: „Oświata pozaszkolna samorządu miasta stoi. Warszawy”, W. 1930). K. był ponadto redaktorem lub współredaktorem kilku prac zbiorowych, m. in. należał do zespołu ścisłego Komitetu Redakcyjnego, kierującego opracowaniem głośnej w swoim czasie książki pt. „Młodzież sięga po pracę”, a jego liczne artykuły opublikowane były w następujących czasopismach: „Polska Oświata Pozaszkolna”, „Rocznik Pedagogiczny”, „Pracownik Oświatowy”, „Opieka nad Dzieckiem”, „Praca i Opieka Społeczna”, „Samorząd”, „Kalendarz Samorządowy”, „Rzeczpospolita Spółdzielcza”, „Pracownik Spółdzielczy”, „Kronika Warszawy”.

 

Wojciechowski K., Bibliografia oświaty dorosłych w wyborze, W. 1962; Enc. Współcz. (Strzelecki E., Instytut Spraw Społecznych); – Brodowska H., Z dziejów kształcenia pracowników społeczno-oświatowych 1925–1952, „Zesz. Nauk. Uniw. Łódz. Nauki human.-społ.” 1958 S. I z. 10 s. 124, 134–5, 157; Chmaj L., Prądy i kierunki w pedagogice XX wieku, W. 1962; Pedagogika dorosłych. Praca zbiorowa pod red. K. Wojciechowskiego, W. 1965; Radlińska H., Z dziejów pracy społecznej i oświatowej, Wr.–W.–Kr. 1964; Szturm de Sztrem T., Instytut Gospodarstwa Społecznego 1920–1944, W. 1959; Z dziejów książki i bibliotek w Warszawie. Praca zbiorowa pod red. S. Tazbira, W. 1961; – Instytut Gospodarstwa Społecznego 1920–30. Sprawozdanie z działalności dziesięcioletniej, W. 1930 s. 22–4; Instytut Gospodarstwa Społecznego. Sprawozdanie za r. 1930, W. 1931 s. 4; toż za r. 1931, W. 1932 s. 4; toż za r. 1932, W. 1933 s. 4; toż za r. 1933, W. 1934 s. 5; Instytut Oświaty Dorosłych. Sprawozdanie za r. 1929/30, W. 1930 s. 10, 27; toż za r. 1930/1, W. 1931 s. 3, 12, 14; toż za r. 1931/2, W. 1932 s. 6, 13, 19; Organizacja Letniego Kursu Spółdzielczego, „Pracownik Spółdzielczy” R. 2: 1926 nr 3 s. 5–7; Sprawozdanie z działalności centralnego biura Kursów dla Dorosłych za r. 1919/20, W. 1920 s.21–3; toż za r. 1926/7, W. 1927 s. 15; Wierzbicki A., Wspomnienia i dokumenty (1877–1920), W. 1957 s. 13–4; – B. Uniw. Łódz.: Kowalewski Z., K-K. jako działacz oświatowy, (Praca magisterska w mszp.), Spuścizna po K. K-u (mszp. i rkp.); – Relacje ustne syna Jana Korniłowicza; Relacja ustna i materiały znajdujące się w posiadaniu Heleny Pleszczyńskiej.

Stanisław Konarski

 

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
biogramy.pl

Media

 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Wacław Jan Gąsiorowski

1869-06-27 - 1939-10-30
powieściopisarz
 

Kazimierz Krukowski

1901-02-02 - 1984-12-24
aktor filmowy
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Kazimierz Jan Lewandowski

1869-05-31 - 1938-11-15
poeta
 

Józef Rosiński

1885 - 1943-02-26
leśnik
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.