INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu

Kazimierz Maurycy Riegert  

 
 
1885-01-27 - 1945-09-14
Biogram został opublikowany w latach 1988-1989 r. w XXXI tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Riegert Kazimierz Maurycy (1885–1945), inżynier elektryk, dyrektor elektrowni w Białymstoku i Piotrkowie Trybunalskim. Ur. 27 I w Warszawie, był synem Ignacego, handlowca, i Zofii z Bormannów.

Po ukończeniu szkoły realnej w Warszawie (1905) R. studiował w Szkole Inżynierskiej w Altenburgu, gdzie w r. 1907 uzyskał dyplom inżyniera elektryka. Pracę zawodową rozpoczął w warszawskim oddziale firmy «Siemens-Schuckert» przy elektryfikacji (dotychczas konnych) tramwajów miejskich, po czym w l. 1910–12 był kierownikiem rosyjskiej filii zakładów elektrotechnicznych «Union» w Charkowie. Po powrocie do kraju w r. 1912 R. osiadł w Białymstoku, gdzie do września 1939 (z wyjątkiem lat pierwszej wojny światowej, kiedy przebywał w Rosji oraz w r. 1920, kiedy brał udział ochotniczo w wojnie polsko-radzieckiej) pełnił funkcję dyrektora Białostockiego Tow. Elektryczności (BTE), eksploatującego miejscową elektrownię oraz sieci elektryczne w mieście i okolicy. R. był również akcjonariuszem spółki akcyjnej BTE, stał na czele zarządu tej spółki i sekretarzował na walnych zgromadzeniach jej akcjonariuszy. Kierując działalnością BTE przez wiele lat, R. przyczynił się do odbudowy Elektrowni Białostockiej po zniszczeniach pierwszej wojny światowej oraz znacznej jej rozbudowy i rozszerzenia sieci elektrycznych na teren woj. białostockiego, umożliwiających dostawę energii elektrycznej wielu sąsiadującym z Białymstokiem gminom, m. in. Starosielcom, gdzie były duże warsztaty kolejowe (dziś Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego). Elektrownia Białostocka była przedsiębiorstwem dochodowym, stosującym wysokie ceny za dostarczaną energię elektryczną. Doprowadziło to w l. 1932–3 do ostrych protestów, interwencji i bojkotów a nawet zorganizowania tzw. strajków elektrycznych, podczas których ludność (odbiorcy drogiej energii) wyłączała oświetlenie elektryczne i domagała się obniżenia opłat. Bojkot w tym zakresie zażegnano w maju 1933 po obniżeniu cen za użytkowanie energii oraz liczników elektrycznych.

R. brał udział w pracach wielu organizacji społecznych i gospodarczo-przemysłowych. W r. 1919 uczestniczył w zjeździe założeniowym Stowarzyszenia Elektryków Polskich (SEP) w Warszawie. Był członkiem rady nadzorczej, wiceprezesem (1933–4) i prezesem (1932–3) Związku Elektrowni Polskich (ZEP), członkiem rady Tow. Elektrycznego Okręgu Częstochowskiego i Elektrowni w Kielcach, a także członkiem komisji rewizyjnej przedsiębiorstwa «Sieci Elektryczne». Na ogólnokrajowym zjeździe ZEP w r. 1932 w Katowicach R. miał referat pt. Na progu nowej polityki elektryfikacyjnej (publ. w t. r. w „Przegl. Elektrotechn.”), a na podobnym zjeździe w r. 1937 we Lwowie, obradującym pod hasłem «O program elektryfikacji» był przewodniczącym działu ustawodawstwa elektrycznego. Oprócz tego R. od r. 1929 działał w Izbie Przemysłowo-Handlowej (IPH) w Wilnie jako wiceprezes, radca sekcji przemysłowej, przewodniczący komisji ds. białostockich (ekspozytura IPH w Białymstoku), członek sądu honorowego, komisji komunikacyjnej i polityki gospodarczej. Był od r. 1921 prezesem Związku Przemysłowców w Białymstoku, od r. 1933 członkiem rady Centralnego Związku Przemysłu Polskiego, członkiem zarządów Komunalnej Kasy Oszczędności pow. białostockiego i Tow. Przyjaciół Związku Strzeleckiego w Białymstoku. R. działał także m. in. w białostockich oddziałach Polskiego Czerwonego Krzyża i Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. Piastował też od r. 1938 funkcję belgijskiego wicekonsula honorowego w Białymstoku.

W latach okupacji niemieckiej (1939–45) R. pracował początkowo w Elektrowni Częstochowskiej. Był krótko więziony przez gestapo. Po zwolnieniu został głównym inżynierem Elektrowni w Piotrkowie Trybunalskim, gdzie też po wyzwoleniu w r. 1945 robotnicy wybrali go na dyrektora Elektrowni. Zmarł 14 IX 1945 w Piotrkowie Trybunalskim i został pochowany na tamtejszym cmentarzu Ewangelickim. Był odznaczony m. in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta i Złotym Krzyżem Zasługi.

W małżeństwie z Mileną z Jelenów miał R. córkę Halinę, zamężną Odyńcową.

 

Łoza, Czy wiesz, kto to jest?; Who’s Who in Central and East-Europe, Zurich 1935, 1937; Adresy Warszawy 1910; Liste du corps diplomatique à Varsovie. Juin 1939 s. 70; Rocznik Służby Zagranicznej RP, W. 1938 s. 279; Spis inżynierów elektryków polskich, W. 1936; – Gospodarka elektryczna w Polsce, W. 1935 s. 4, 15, 46, 53, 54, 76, 77, 103, 117, 119; Historia elektryki polskiej, W. 1976 I; Konarski K., Nasza szkoła. Księga pamiątkowa Warszawskiej Szkoły Realnej, W. 1932 s. VIII; XV-lecie LOPP 1923–1938, W. 1938 s. 287; Prof. inż. Stanisław Odrowąż Wysocki, W. 1932 s. 104, 105; Stowarzyszenie Wychowańców b. gimnazjum i b. szkoły realnej w Warszawie, W. 1934 s. 40; Związek Elektrowni Polskich w l. 1919–1939, W. 1939 s. 25 (fot.); – Monitor Polski 1926 nr 73 s. 5, 1932 nr 259, 1938 nr 207 poz. 421; O program elektryfikacji. Sprawozdanie z ogólnokrajowego zjazdu elektrowni we Lwowie w dn. 7–9 III 1937 r., W. [b. r. w.] s. 5, 10, 142, 153 (fot.); Przewodnik Przemysłu i Handlu Polskiego, R. 4: 1930/1 s. 337, 341, 433; Rocznik Białostocki 1970 s. 295, 297, 298, 300; toż za r. 1971 s. 223, 228, 230; Rocznik informacyjny o spółkach akcyjnych w Polsce, W. 1929 poz. 373, 381; Rocznik polityczny i gospodarczy, W. 1933 s. 466; Rocznik polskiego przemysłu i handlu, W. 1932 nr 12, 5459, 1936 nr 10235; Sprawozdanie z działalności Izby Przemysłowo-Handlowej w Wilnie za r. 1932 s. 52, 54, 56, 58; toż za r. 1935 s. 84, 90, zał. 1 s. 3, 4, 6, 7, 8, 10; Sroka A. R., Księga adresowa przemysłu, handlu i finansów, W. 1922 nr 22548; – „Dzien. Białostocki” 1928 nr 1 s. 4, 1932 nr 4 s. 4, nr 5 s. 4, nr 13 s. 4, nr 23 s. 4, nr 62 s. 4, nr 64 s. 4, nr 78 s. 4, nr 118 s. 4, nr 220 s. 4; „Energetyka” 1980 nr 7 s. 279–80 (życiorys, fot.); „Przegl. Elektrotechn.” 1921 s. 272, 1924 s. 16, 350, 398, 1926 s. 228, 1932 s. 479 (fot.), 1933 s. 25, 1934 s. 610, 1935 s. 329; – AAN: Skorowidz Prez. Rady Ministrów 1921 nr 12773; Arch. Państw. w Białymstoku: BTE, sygn. 10 s. 42; Stadtarchiv w Weimarze: Ingenieurschule Altenburg, matrykel 2 nr 828, 1256; – Narkiewicz A., Kronika białostockiej energetyki (rkp. u autora); – Informacje córki, Haliny Odyńcowej.

Jerzy Kubiatowski

 

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
biogramy.pl

Media

 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Stanisław Witkiewicz

1851-05-21 - 1915-09-05
architekt
 

Jan Jakub Twardowski

1915-06-01 - 2006-01-18
poeta
 

Witold Zalewski

1921-01-04 - 2009-02-04
pisarz
 

Ludwik Darowski

1881-08-11 - 1948-11-15
działacz socjalistyczny
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Stanisław Narutowicz

1862-09-02 - 1932-12-21
prawnik
 

Jan Grzegorz Stanisławski

1860-06-24 - 1907-01-06
malarz
 

Michał Mosiołek

1867-08-16 - 1898-04-24
pisarz ludowy
 

Bolesław Rubach

1841-03-18 - 1912-02-18
powstaniec styczniowy
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.